چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
ای گل خزانم آتش زدی بجانم
ای گل خزانم آتش زدی بجانم
ای پرستوی من رفتی ز آشیانم
ای امید دلها ، یا فاطمه یا زهرا
بعد تو به عالم من دلخوشی ندارم
بی تو با که گویم غمهای بی شمارم
من که در مدینه غریب و بی شناسم
یار قد کمانم بشنو تو التماسم
ای امید دلها ، یا فاطمه یا زهرا
یار نیمه جانم نگاهت به درد من باشد طبیب
با دل شکسته بخوانم شب تا سحر امن یجیب
ای صفای خانه شبانه بار سفر را بسته ای
یار قد خمیده شهیده گمانم از من خسته ای
بود و هستم مرو ، تو ز دستم مرو ، وای از این جدائی
مانده کنج سینه غم های بی حسابم
بی تو در مدینه سلام بی جوابم
ای امید دلها ، یا فاطمه یا زهرا
کی رود ز یادم غم تو ای مانده بین کوچه ها
کس خبر ندارد ز داغت با من چه ها کردی چها
کی رود ز یادم که سیلی هست ترا گرفته بود
کی رود ز یادم که زینب دست ترا گرفته بود
بود و هستم مرو ، تو ز دستم مرو ، وای از این جدائی
آسمان چشمم شد غرق در ستاره
ماه در خسوفم کنم ترا نظاره
ای امید دلها ، یا فاطمه یا زهرا
در غمت خمیدم امیدم رفیق خفته زیر گل
ای فرشته رویم چگویم چکرده هجرانت به
دل
مرتضی و دوری صبوری ندارم و بریده ام
یاد روی ماهت بریزد ستاره از دو دیده ام
می کنم زمزمه ، فاطمه فاطمه ، وای از این غم جدایی