چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
ای باغ گُل به گِل نهفته
ای باغ گُل به گِل نهفته
ای خفته ببین علی نخفته
این غصه مرا ز پا نشانَد
یارم غم خود به من نگفته
دلتنگ تو هستم ، نَبوَدَم صبوری
ذکر شب و روزم ، وای از غم دوری
حیرت زده ام چرا پس از این
من زنده ام ای فرشته آئین
هر جا نگرم نشانی از توست
از خون تو خانه گشته رنگین
زهرا ز کجا تو را بجویم
یک راز نگفته را بگویم
دل تا که تو را کند
بهانه
عطر تو ز دخترت ببویم
یا فاطمه بنگر ، زینب شده محشر
سجاده نشین شد ، چادر تو بر سر
از سینه هر آنچه غم زداید
وقتی که پدر پدر نماید
یاد تو دوباره زنده گردد
تا غنچه به خنده می گشاید