چهارده معصوم (ع) › حضرت امام علی (ع) › داستانی
زمانی خشکسالی شد بکوفه
زمانی خشکسالی شد بکوفه
که شد کوفه چو نخل بی شکوفه
همه بودند از افسرده یاران
همه در آرزوی ابر و باران
نسیمی از بهارانی ندیدند
نشان از ابر و بارانی ندیدند
همه بودند سرگردان و حیران
خسارت ها بر آنان گشت از جان
چو بنمودند دست و پای خود گم
به فکر چاره افتادند مردم
همه گفتند یاران سینه سینه
بباید رفت تا شهر مدینه
گره با دست مولا باز گردد
کرم از بیت او آغاز گردد
علی باید گشاید مشکل ما
علی باید برد غم از دل ما
چو جا در وادی طاها گرفتند
سراغ خانه ی مولا گرفتند
به روی اهل کوفه ز آن سبب ساز
بدون ناز درب خانه شد باز
همه گفتند با بشکسته بالی
به کوفه آمده بس خشکسالی
دعا کن تا ز غم آزاد گزدیم
ببارد ابر و ما هم شاد گردیم
علی فرمود ای نور دو عینم
بیا حلال مشکلها حسینم
دعا کن ای نهال پر شکوفه
ببارد ابر بر وادی کوفه
حسین آن باب نور و باب حاجات
حسین آن روح دین روح مناجات
دو دست کوچکش سوی سما کرد
برای مردم کوفه دعا کرد
چو برگشتند کوفه آن جماعت
همه دیدند باران عنایت
همه دیدند کوفه با چه حالی
رها گردیده از آن خشکسالی
دوباره آن جماعت بار بستند
کنار خانه ی مولا نشستند
همه گفتند یا مولا علیجان
به ما باران
رحمت شد فراوان
بگو تا آید آن نور دو عینت
همه ممنون از لطف حسینت
چو آمد پیش آن انوار دادار
حسین بن علی آن شیعه را یار
همه گفتند ما از غم رهائیم
رسد روزی که جبران می نمائیم
بلی جبران آن شده سر بریدن
کبوتر را به خنجر پر بریدن