چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
گفت با کرببلا کعبه من از تو برترم
گفت با کرببلا کعبه من از تو برترم
تو بیابانیّ و من بیت خدای اکبرم
کربلا در پاسخش گفتا اگر تو خانه ای
من همه خون خدا می جوشد از بام و درم
کعبه گفتا مرد و زن بر گِرد من آرد طواف
من مطاف مسلمین از کِهتر و از مِهترم
کربلا گفتا چه گویی هر شب آدینه من
میزبان انبیاء از اولین تا آخرم
کعبه گفتا انبیاء بر گِرد من گردیده اند
تو کجا و من کجا تو دیگری من دیگرم
کربلا گفتا که روح انبیاء را کعبه ای است
آن منم، زیرا مزار زاده ی پیغمبرم
کعبه گفتا مرتضی در من به دنیا
آمده
این شرافت بس، که من خود زادگاه حیدرم
کربلا گفتا علی بوده سه شب مهمان تو
من حسینش را گرفتم تا قیامت در برم
کعبه گفتا من صفا و مروه دارم در کنار
وصف اسماعیل باشد خاطرات هاجرم
کربلا گفت این منم در خیمه گاه و قتلگاه
سعی هفتاد و دو ثار ا... را یاد آورم
کعبه گفتا چاه زمزم را کنار من ببین
سالها و قرن ها جوشد ز دامان کوثرم
کربلا گفتا که زمزم را چه با خون حسین
زمزم تو آب و من خون خدا را ساغرم
کعبه گفتا بوده دحوالارض(1) در دامان من
من همانا بر تمام آفرینش محورم
ناگهان از حق ندا آمد حرم خاموش باش
تو کجا و کربلا، هر چند هستی محترم
هستی تو خلقت تو از طفیل کربلاست
چند می گویی که من از کربلا بالاترم
کربلا دارد به کلّ آفرینش افتخار
کربلا گوید که من عرش خدا را زیورم
من مزار پاک هفتاد و دو ثاراللّهیم
من هم آغوش ابوالفضل و علی اکبرم
مضجع العشاق فرموده علی نام مرا
شاهدم این دامن سرخ شهادت پرورم
اشک زهرا ریخته در دامن گلزار من
عطر جنت می دمد از لاله های پرپرم
ذره ای از خاک من درد خلایق را دواست
خون ثار ا... می جوشد ز هر نخل ترم
اینکه می بوسند با هم انبیاء و اولیاء
دست عباس است کافتاده به خاک معبرم
گر چه در قلبم فرات و دجله می جوشد مدام
آب آب تشنگان افکنده بر جان آذرم
در بغل دارم فرات و تا قیامت شرمگین
از رباب و حنجر خشک علی اصغرم
نخل«میثم» نخله ای باشد ز نخلستان من
بیت بیت آتشین آن بود برگ و برم