چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
من کیم خار گلستان تو یابن الزهرا
من کیم خار گلستان تو یابن الزهرا
زده ام دست به دامان تو یابن الزهرا
همچنان قطره که افتاده به دریای عظیم
گشته غرق یم احسان تو یابن الزهرا
سر به درگاه تو سودم ز تو خواهم چشمی
که بود یکسره گریان تو یابن الزهرا
میزبان کشت تو را با دو لب تشنه ولی
خلق عالم شده مهمان تو یابن
الزهرا
عشق و آزادی و ایثار و وفا گردیدند
چار کودک به دبستان تو یابن الزهرا
آب می نوشم و از سوز جگر می گویم
به فدای لب عطشان تو یابن الزهرا
به پریشانی ایام گرفتار شود
هر دلی نیست پریشان تو یابن الزهرا
با لب تشنه شدی در ره دین قربانی
جان عالم همه قربان تو یابن الزهرا
سر زینب نه سزد سینه ی گردون شکند
پای آوازه ی قرآن تو یابن الزهرا
مادرت فاطمه می کرد تماشا که یزید
چوب زد بر لب و دندان تو یابن الزهرا
سینه ی چاک تو از نیزه ی خولی به چه جرم
چاک شد همچو گریبان تو یابن الزهرا
زخم شمشیر نهادند به جای مرحم
بر روی داغ جوانان تو یابن الزهرا
بر سر نیزه فقط ذکر خدا می گفتی
زهی از رتبه ی ایمان تو یابن الزهرا
همه از درد گریزند، مرا دردی ده
که بود در خور درمان تو یابن الزهرا
گرد ره، خاک زمین، خون بدن گردیدند
سه کفن بر تن عریان تو یابن الزهرا
آبرو بر همه ی خلق جهان می بخشد
گردی از گوشه ی ایوان تو یابن الزهرا
کرم و لطف تو نازم که از اول رویید
نخل «میثم» به گلستان تو یابن الزهرا