چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
من پاره ای از پیکر عرش خدایم
من پاره ای از پیکر عرش خدایم
من کعبه اهل ولایم، کربلایم
خاکم ولی آغشته با خون حسینم
تا صبح روز حشر، مدیون حسینم
از روز اول خون آدم ریخت در من
دریای اشک از چشم عالم ریخت در من
از قلب من باب بلاها گشت مفتوح
می خواست در من غرق گردد کشتی نوح
در من خلیل الله پایش خورد بر سنگ
از خون پاکش این زمین را کرد گلرنگ
من در فراتم اشک اسماعیل دارم
من سایه بان از بال جبراییل دارم
من انبیا را شاهدِ زخمِ بلایم
من یک جهان کرب و بلایم: کربلایم
تا بر حسین آغوش خود را باز کردم
از کعبه دل بردم، به جنت ناز کردم
از اول خلقت که حق بخشید بودم
آغوش خود بر یوسف زهرا گشودم
با خاک خود درمان درد عالمیْنم
خاکم مپندارید، من شهر حسینم
من در درون، هجده بهشتِ یاس دارم
من در کنار علقمه، عباس دارم
من دور هفتاد و دو لاله پر گشودم
آغوش خود را بر علی اصغر گشودم
در من فروغ حقتعالی را ببینید
خورشید زهرا، ماه لیلا را ببینید
در من علی اکبر ز زخم بی شماره
شد مثل تسبیحی که بندش گشته پاره
من روضه گل های بی خار حسینم
تا صبح محشر میهمان دار حسینم
مهمان من بینِ دو دریا تشنه جان داد
لب های خشکش را به هر نسلی نشان داد
مهمان من با لحن شیرین با
حلاوت
می کرد نوک نیزه ها قرآن تلاوت
مهمان من چون بسمل بی بال گردید
مانند قرآن حرمتش پامال گردید
مهمان من در سینه دارد داغ یاران
دردا که شد با داغ یاران سنگ باران
مهمان من جز زخم در پیکر ندارد
مهمان من بر پیکر خود سر ندارد
مهمان من بزم عزا را دوست دارد
مهمان من اشک شما را دوست دارد
مهمان من بر امت جدش دعا کرد
خون گلوی خویش را وقف شما کرد
مهمان من سر در ره اسلام داده
از حلق خونین بر شما پیغام داده
مهمان من زخمش لباسش بود بر تن
پیراهنش را هم به غارت برد دشمن
وقتی ز رگ های بریده خون فشانده
اول سلامِ شیعیانش را رسانده
فرمود چون نوشید آب سرد، یاران
بر من بریزید اشک چون ابر بهاران
«میثم» اگر چون آب در آتش بجوشد
حاشا که بی ذکرِ حسین، آبی بنوشد