چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
سر به فلک کشیده سر تا شده خاک پای تو
سر، به فلک کشیده سر تا شده خاک پای تو
دل، ز همه بریده دل تا شده آشنای تو
دیده: فراتِ ریخته، سینه: خیامِ سوخته
گشته هر استخوان من یک نی نی نوای تو
حنجر خشک و چشم تر، این نه عجب بود اگر
خنجرِ آبْ دیده خون، گریه کند برای تو
ذکر دلم خدا خدا جان و تنم تو را فدا
کاش
سرم شود جدا تشنه به کربلای تو
چشم به سوی قتلگه گوش به بانگ العطش
هر نفسم شراره ای زآتش خیمه های تو
ای سرت از بدن جدا ای همه عالمت فدا
ذاتِ مقدسِ خدا آمده خونبهای تو
خصم، ستاده هر طرف،نیزه به دست صف به صف
کاش که می شدی هدف سینه ما به جای تو
کوه به ناله آمده سنگ، به سنگ سرزده
تا شده شستشو به خون روی خدا نمای تو
فدای جان و پیکرت بعدِ بریدنِ سرت
از چه دگر بریده شد دست گره گشای تو
ای که تمام عالمت ناز کشیده از غمت
عنایتی که «میثمت» سرشکند به پای تو