چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
بهار باغ دل از گریه ی محرم توست
بهار باغ دل از گریه ی محرم توست
بهشت، برگ گلی از شراره ی غم توست
محرمت به من احرامی سیه بخشید
کسی که مَحرم این جامه گشت، محرم توست
جحیم را کند از یک نگاه خود خاموش
کسی که گوشه نشینِ بهشتِ ماتم توست
به چار ماه حرامم بوَد چه کار که من
دوازده مه سالم همه محرّم توست
چرا ملائکه الله سجده اش نکنند
مگر نه طینت آدم ز خاک مقدم توست
اگر شوند همه بحرها به چشمم اشک
به خون پاک تو سوگند می خورم، کم توست
هر آنکه کشته شود صاحبِ دمی دارد
تو کیستی که خداوند، صاحب دم توست
علم به دست علمدار توست تا صف حشر
همیشه عالم اسلام زیر پرچم توست
که گفته زخم تو مرهم پذیر نیست حسین?
که خود تو کشته ی اشکی و اشک، مرهم توست
از آن هماره دل خلق را زند آتش
که سوز آه تو در ناله های «میثم» توست