چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
ای مظهر ا... تبارک و تعالی
ای مظهر ا... تبارک و تعالی
در وجه خداییت خدا کرده تجلا
آباء تو پاکان جهان زاوّلِ خلقت
ابناء تو به، از همه تا آخرِ دنیا
جز تو چه کسی دخت نبی، همسر حیدر؟
غیر از تو که دارد شرف ام ابیها؟
اوصاف تو زیباست، ولی از لب احمد
مدح تو دهد روح، ولی با دم مولا
تو وجه خدایی و عجب نیست که بیند
در روی تو پیوسته علی روی خدا را
راضیه و مرضیه و صدیقه و کوثر
زهرایی و زهرایی و زهرایی و زهرا
تو کوثری و ساقی تو دست ولایت
تو جنت و یک شاخه گلت نخله ی طوبا
پاکی به تو نازد
که تویی مادر پاکی
تقوی به تو بالد که تویی مظهر تقوا
مانند تو مادر چه کسی زاده دو مریم؟
یا مثل تو مریم چه کس آورده دو عیسا؟
عیسی به دو عیسای تو نازد به سماوات
موسی به دو موسای تو دل داده ز سینا
هم سینه ی تو مرکز اسرار الهی
هم دامن تو مدرسه ی زینب کبری
بر اهل زمین سایه فکندی ز کرامت
ای خاکِ رهت آبروی عرش معلا
فرش قدمت وقت عبادت پرِ جبریل
سجاده ات آغوش خداوند تعالی
هم سیرت قرآنی، در آیه ی تطهیر
هم صورت فرقانی، در سوره ی طاها
در محضر تو ختم رسل، خواجه ی لولاک
هم دست تو بوسیده و هم خاسته برپا
مشتاقیِ بابا شده رو، تا تو کنی رو
سرو قد احمد شده تا، دیده تو را تا
گردید علی محو تماشای خداوند
هر جا گل رخسار تو را کرد تماشا
والله چه نیکوست چه نیکوست چه نیکو
آن خالق یکتا را این بنده یکتا
آن احمد مرسل را، این دخت گرامی
آن شاه ولایت را، این همسر والا
آن لؤلؤ و مرجان را، این سوره ی مریم
آن مصحف داور را، این کوثرِ زیبا
بر پایه ی مدحت نرسد تا ابدالدهر
هر چند سخن سرکشد از بام ثریا
ای بانوی عالم چه به روز تو گذشته
کین گونه کنی در دلِ شب، مرگ، تمنا؟
تشییع تو و دفن تو و قبر تو مخفی
زین هر سه بود غربت یک عمر تو پیدا
موی تو سفید از غم هجران پیمبر
روی تو کبود از اثرِ سیلیِ اعدا
این غم به که گویم به که گویم
به که گویم
یک شهر پر از دشمن و یک فاطمه تنها
در خانه تو را گریه به بابا شده ممنوع
جا دارد اگر گریه کند بهر تو بابا
حق تو و حق علی این شد که بگویید
او درد دل خویش به چاه و تو به صحرا
گویی بدن ختم رسل روی زمین بود
امت پی آزار تو گشتند مهیا
بودی تو عزادار و برایت عوض گل
آورد عدو هیزم، از بهر تسلا
از مرکز قرآن عوض نور فضیلت
دیدند خلایق که رود دود به بالا
این دود سرآورده برون از دل «میثم»
چون ناله که خیزد به فلک از دل مولا