چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
ای خوانده خدا مدح تو را بهر پیمبر
ای خوانده خدا مدح تو را بهر پیمبر
وصف تو درخشیده به تطهیر و به کوثر
راضیه و مرضیه و صدیقه، امینه
منصوره ی معصومه و زهرای مطّهر
هم وجه خدایی تو و قرآن محمّد
هم دست یداللهی و هم حامی حیدر
هم مام دو عیسایی و هم مام دو مریم
هم برتری از آسیه و مریم و هاجر
بر دست تو ای دست خدا خواجه ی لولاک
یک بار نه صد بار زند بوسه مکرر
انسیّه ی حورایی و حوریّه ی انسی
با این همه می بینمت از هر دو فراتر
گویند: دمد بوی بهشت از نفس تو
- والله بهشت از نفس توست معطر
میکال، جلودار تو در روز قیامت
جبریل، علمدار تو در عرصه ی محشر
هم خانه تو مشرق دو ماه
و دو خورشید
هم دامن پاکت، فلک یازده اختر
این ذات الهی است که نازد به حسینش
این شخص حسین است که نازد به تو مادر
ای دور سرت قلبِ نبی گشته! بگردان
ما را ز کرم دور سر فضه و قنبر
بر عرش خدا هشت ملک آمده حامل
در خیل ملَک چار ملَک آمده سرور
آن چار، گرفته به سویت دست توسل
وینِ هشت، نهادند به خاک قدمت سر
خورشید فروزنده ی عرش است هماره
آن دل که بوَد در یمِ نور تو شناور
اوصاف تو را ای ز ثنایت همه عاجز
خواننده خدا و شنونده است پیمبر
خلقت بنویسند و بگویند و بخوانند
هرگز نبوَد گفتن مدح تو میسر
دست تو همان دست خداوند تعالاست
گر نیست چرا خم شد و بوسید پیمبر
ارواح رُسُل را همه تعظیم به احمد
تعظیم محمّد به تو- ای عصمت داور
مقبول خدا توبه ی آدم به تو بانو
محتاج دعا حضرت حوّا ز تو دختر
سوگند به مهر تو که با خصم تو خصمم
حتی پدر و مادر و فرزند و برادر
اسلام، سرافراز علی بود و علی بود
پیوسته سرافراز که بودیش تو همسر
تو دین خدا را چو زره بودی و سنگر
تو بهر علی دست و سپر بودی و سنگر
والله قسم فضه ی تو برتر از آن است
از اینکه فشانند به پایش دُر و گوهر
در خط حجاب تو هدایت شده پاکی
با درس عفاف تو حیا گشته مسخر
دستی که به آیات رُخت کرد جسارت
پایی که لگد زد به در خانه ی حیدر
آن پای فرو باد فرو باد در آتش!
آن دست جدا باد جدا باد ز پیکر!
قرآن رسول اله و دست نجس خصم؟!
بیت الحرم فاطمه و شعله ی آذر؟!
این بود طرفداری از بیت ولایت؟
این بود نگهبانی از سوره ی کوثر؟
زهرا زدن و دعوی اسلام نمودن؟!
ناپاک ترند این قوم، و ا... ز کافر
کشتند ز کین همسر و فرزند علی را
با کینه ی بدر و احد و خندق و خیبر
تنها نه ز یک دست جسارت به رُخت شد
از هر طرف آمد به تنت ضربتِ دیگر
آن زخم به بازوت زد، آن ضربه به پهلوت
کشتند نه یکبار، تو را بلکه مکرر
بشکست در و باز شد و خورد به پهلوت
یک ضربه ز دیوار رسیدت، یکی از در
«میثم» به خدا فاطمه پیوسته ستم دید
نفرین ابد باد بر آن قوم ستمگر