چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
یا فاطمه ای قلب محمد حرم تو
یا فاطمه ای قلب محمد حرم تو
خلق دو جهان سائل لطف و کرم تو
بیت الحرم محترمت طور محمّد
عیسای نفس های علی فیض دم تو
از خواب عدم آدم، بیدار نمی شد
گر خلق نمی گشت ز خاکِ قدم تو
هم عرض زمین گوشه ای از بیتِ گلینت
هم طول زمان لحظه ای از عمرِ کم تو
میکال کشد ناز غم و درد و بلایت
جبریل زده سینه به پای علم تو
با آن که مزار تو نهان بود و نهان است
پیوسته فلک گشته به دور حرم تو
این است و جز این نیست که پرونده ی
شیعه
امضا شده از امر خدا با قلم تو
تو فاطمه ای، دور ز تو، رجس و گناه است
«تطهیر» گواه است، گواه است، گواه است
خلقت نه فقط، خالق داور به تو نازد
سلطان رُسل شخص پیمبر به تو نازد
فخریّه کند ذات خداوند به حیدر
این است و جز این نیست که حیدر به تو نازد
تو لیله ی قدر استی و قدرت همه مجهول
تو کوثری و سوره ی کوثر به تو نازد
اسلام بوَد مفتخر از شیعه هماره
شیعه است که در عرصه ی محشر به تو نازد
اجداد تو گویند همه فاطمه از ماست
دخت و پسر و شوهر و مادر به تو نازد
تعظیم کند آسیه در محضر فضّه
مریم به تو می بالد و هاجر به تو نازد
هر صبح که از شرق کند رو به مدینه
تا صبح دگر مهر منور به تو نازد
در شأن تو پیغمبر اسلام، مکرر
فرمود: پدر باد به قربان تو دختر!
افسوس که امت ز خداوند بریدند
جای علی و آل، به شیطان گرویدند
با شعله ی آتش درِ بیت تو گشودند
هیزم عوض گل به سرِ دوش کشیدند
ناموس خدا دختر پیغمبر ما را
مردم همه پشت درِ آتش زده دیدند
تنها نه فقط اهل مدینه، همه عالم
فریاد تو بین در و دیوار شنیدند
گردید چو در سنّ جوانی کمرت خم
حوران بهشتی همه از غصه خمیدند
دنبال علی با بدن خسته دویدی
همراه تو اطفال تو با گریه دویدند
سوگند به قرآن که به شمشیر سقیفه
سر از تن صد چاک حسین تو بریدند
بر دامن تاریخ بوَد ننگ سقیفه
بشکست حسینت سرش
از سنگ سقیفه
ای پر شده از اشک شبت جام ولایت!
دخت نبی و کفو علی، مام ولایت
هستی است حیاتش به ولایت تو که هستی
کز فیض دمت زنده بوَد نام ولایت
خط تو بقا داد به توحید و نبوت
حرز تو زره گشت بر اندامِ ولایت
تو سینه سپر کردی، در پیش حوادث
ورنه سپری می شد، ایام ولایت
پرواز کن ای طایر قدس ازلیّت!
تا سایه کند بال تو بر بام ولایت
در خانه و در مسجد و در بستر و سنگر
کردی همه دم بر همه اعلامِ ولایت
تا بوده و تا باشد و تا هست هماره
از توست سرآغاز و سرانجام ولایت
سوگند به قرآن که ولایت به تو نازد
حیدر که بود رکنِ هدایت به تو نازد
ای طینت تو پاکتر از آیه ی تطهیر
وی آیه ی تطهیر به پاکی تو تفسیر
جبریل، اذان گفته به هنگام نمازت
میکال، به تکبیر تو آماده ی تکبیر
خاک قدمت تاج شده بر سر افلاک
افلاک به خاک قدمت گشته زمین گیر
تو کوثر پیغمبر و قرآن خدایی
در ملک خدا کثرت خیرت شده تکثیر
دوزخ به خروش آید، ای بانوی جنت!
در عرصه ی محشر قدمت گر برسد دیر
از قنبر و از فضه ی تو هیچ عجب نیست
گر گردن خورشید ببندند به زنجیر
تو روی خدایی که خداوند تعالی
بر روی تو از روی خود انداخته تصویر
تنها ندهد طینت تو بوی خدا را
در روی تو دیده است علی روی خدا را
گفتم به گل عارض تو کار ندارد
دیدم که حیایی شرر نار ندارد
دیوار به در گفت
مبادا که شوی باز
این سینه دگر طاقت مسمار ندارد
خون گریه کن ای دیده که یار همه عالم
جز محسن ششماهه ی خود، یار ندارد
مردم همگی ساکت و دشمن در خانه
این خانه مگر حیدرکرار ندارد؟!
تنها شفقِ سوخته دل بود که می گفت:
گل تاب فشار در و دیوار ندارد
خون جگرش دمبدم از دیده بریزد
آن کو ز غمت دیده خونبار ندارد
مردم همگی بنده ی دنیا شده آری
دین است متاعی که خریدار ندارد
با آنکه ز مظلومی این هر دو سخن هاست
تا روز قیامت علیِ فاطمه تنهاست
ای کوکب دُرّی که بوَد نور، حبابت
عصمت گهری ناب ز دریای حجابت
با باد پراکنده شود عطر بهشتی
از سینه نه، از بوی دل انگیز ترابت
دیگر چه هراسی ز کتاب و ز حسابم
گر نام مرا ثبت نمایی به کتابت
در حشر نهی پای چو در عرصه ی محشر
زیبد که شود دیده ی جبریل، رکابت
زآن پیش که در حشر خدا را تو بخوانی
اوّل رسد از سوی خداوند، جوابت
در دایره ی نور تو خورشید شود گم
گر جلوه کند ماه رخ از پشت نقابت
ریزند خلایق همه در کام جهنم
در حشر اگر عفو نبارد ز سحابت
آن روز ندا می رسد از ذات الهی
محبوبه ام امروز بخواه آنچه که خواهی
ای حجره ی تو کعبه ی جان و دل احمد
بیت تو زیارتگه هر روز محمّد
دست تو اگر دست خداوند نبودی
پیغمبر اسلام بر آن بوسه نمی زد
بر نقش رخت کرد قلم سجده و بنْوشت
این است همان آینه ی خالق سرمد
یاد حرمت خوب تر از روضه رضوان
جای
قدم توست به از خلد مخلّد
با آنکه نماینده و آرنده ی دینند
پیغامبرانند به دین تو مقیّد
از آیه ی تطهیر عیان است که ذاتت
چون ذات الهی است ز هر عیب مجرد
گفتند: نشان از حرمت نیست- چرا، هست
تنها حرم توست همان سینه ی احمد
افسوس که چون باد همه در به در استیم
دنیاست مزار تو و ما بی خبر استیم
هر روز به تو ظلم شد و ظلم دگر باز
گردید به آتش در بیت الحرمت باز
تاریخ گواه است گواه است گواه است
با کشتن تو کشتن سادات شد آغاز
رازی است به قلب تو و محسن که نباشد
غیر از در و مسمار، کسی واقف از این راز
آه تو نشان داد که روحت ز تن آمد
صد بار میان در و دیوار به پرواز
تو یار علی بودی و او محرم رازت
چون شد که نکردی به علی راز دل ابراز
لعنت به کسانی که به خون خواهی خیبر
بر قتل تو و آل تو گشتند هم آواز
سرو قد تو خم شد و تا دامن محشر
اسلام از این قامت خم گشت سرافراز
چون مهر به عالم ز تو افروخت ولایت
و ا... که باید ز تو آموخت ولایت
در مدح تو ای کوثر طاها چه بگویم؟
جایی که نبی گفت «فداها» چه بگویم؟
من کمترم از قطره ی افتاده ی به دریا
در وصف تو ای مادر دریا چه بگویم؟
جایی که علی شد ز جلالت متحیر
من کیستم ای هستی مولا؟ چه بگویم؟
مدح تو نه گفتن، نه نگفتن، نتوانم
ماندم متحیر به خدا، تا چه
بگویم؟
من بنده ی بی قدرم و تو لیله ی قدری
ای قدر تو از قدر من اولا، چه بگویم؟
دست و قلم و منطقم از کار فتادند
یارب تو بگو بار خدایا چه بگویم؟
در شأن تو جز سوره ی کوثر چه بخوانم؟
غیر از سخن حیّ تعالی چه بگویم؟
تعریف تو را عالم و آدم نتوانند
جز آنکه فقط کوثر و تطهیر بخوانند
ای برده دعا سجده به محراب دعایت
وی روح نبی در نفس روح فزایت
گردند اگر خلق جهان حاتم طایی
آرند تضرع به سر کویِ گدایت
یکبار نه، پیوسته نبی گفت مکرر
یا فاطمه جانِ پدرت باد فدایت
والله سرافراز نگردند ملایک
تا سر نگذارند به خاک کف پایت
سر تا قدم توست همان وحی مجسم
فرموده خدا با سخن وحی، ثنایت
نقش نگه خالق معبود، عیان است
با چشم علی در رخ معبودْ نمایت
بردار سر از خاک و بخوان خطبه ی دیگر
اسلام بوَد منتظر صوتِ رسایت
برخیز که گفتار خدا در دهن توست
بشتاب که فریاد علی در سخن توست
افسوس که از کثرت غم عمر تو شد کم
گردید در ایام جوانی کمرت خم
روزش همه شب بود و شبش محفلِ فریاد
غم های تو می ریخت اگر بر سر عالم
آن کس که تو را کشت میان در و دیوار
والله بود قاتلِ پیغمبر اکرم
با کشتن فرزند تو ای مادر سادات
یک ثلث ز سادات بنی فاطمه شد کم
والله که جا دارد اگر شیعه بمیرد
هر جا که کند یاد از آن ضربه ی محکم
تاریخ گواه است فلانی و فلانی
کشتند تو را ای همه توحیدِ مجسم
آهی که تو بین در و دیوار کشیدی
بر چرخ رسد شعله اش از سینه ی «میثم»
قرآن پس در سوخت و کوثر به زمین خورد
در بیت خداوند پیمبر به زمین خورد