چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
ای دخت مصطفی که پدر خوانده مادرت
ای دخت مصطفی که پدر خوانده مادرت
صف بسته انبیاء به ادب در برابرت
تو کیستی که خواجه ی لولاک می شنفت
بوی بهشت از نفس روح پرورت
حورا نهاده دست به دامان فضه ات
غلمان گشوده چشم به احسان قنبرت
تا صبح حشر سلسله ی اولیاء حق
مدیون صبر و
نهضت شبّیر و شبرت
عالم نهاده چهره به دیوار کوچه ات
خلقت ستاده بر در بیت محقرت
گوش علی به زمزمه های سحر گهت
چشم نبی به ماه جمال منورت
میکال ملتجی به در آستانه ات
جبریل ایستاده چو ابری به محضرت
در اقتدار مادری و حُسن تربیت
این بس بود که زینب کبری است دخترت
هرگز تو را به باغ فدک احتیاج نیست
ای باغ خُلد عاشق سلمان و قنبرت
باشی سه شب گرسنه به سائل کنی عطا
قوت خود و غذای عزیزان دیگرت
کی در هوای اَخذ فدک می کنی تلاش
ای بوده از نخست دو گیتی مسخّرت
ای حامی ولایت و ای یار شیر حق
ای از اُحد گرفته الی خانه سنگرت
با ا... عجب نبود گر به روز حشر
پیغمبران تمام بخوانند مادرت
ریزد برات عفو ز دامان فضه ات
ریزد شمیم خلد ز گلهای پرپرت
روید گل شفاعت از خون محسنت
جوشد محیط رحمت از حلق اصغرت
از هر کجا عبور کنی می رسد به خلق
بوی بهشت از نفس روح پرورت
یک سو حسن ستاده کنارت به احترام
یک سو حسین با تن بی سر برابرت
نبود عجب گناه تمامی خلق را
بخشد به خون محسن تو ذات داورت
تو بر سوار ناقه بپویی ره بهشت
دنبال تو پیاده همه خلق محشرت
یک فرد نه ، دو تن نه ، شنیدم چهل نفر
در پیش دیدگان علی ریخت بر سرت
از پا فتاده بودی و کردی قیام لیک
دستت به تازیانه جدا شد ز رهبرت
ای شمسه ی سپهر نبوت روا نبود
ابر سیه کشند به روی منورت