چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
بهشت قبضه ی خاکی بود ز معبر من
بهشت قبضه ی خاکی بود ز معبر من
وجود، گم شده در تربت مطهر من
در آن زمان که زمان و مکان وجود نداشت
خدای عزّ وجل بود مدح گستر من
خدای خوانده مرا کوثر رسول خدا
رسول گفته که این دختر است مادر من
خدیجه مادر و احمد پدر ائمه پسر
بزرگ مرد دو عالم علی است شوهر من
منم بهشت نبوت ائمه میوه ی آن
منم سفینه ی عصمت علی است لنگر من
زهی سعادت آن تشنه ای که نوشد آب
به دست ساقی کوثر ز حوض کوثر من
سلام گرم مسیحا به خون پاک حسین
درود مریم عذرا به صبر دختر من
شود به عرصه ی محشر مقام من معلوم
که روز، روز من و محشر است محشر من
کند قیام ز جا از برای عرض سلام
حسین با تن مجروح در برابر من
بس است بهر شفاعت دو دست عباسم
که اوست با علم خود حسین دیگر من
فرشتگان الهی برات عفو به دست
زنند بوسه به پای بلال و قنبر
من
روا بود که ببخشد گناه خلقت را
خدا به خون گلوی علیّ اصغر من
منم کتیبه ی عصمت منم صحیفه ی نور
که آیه آیه شد از تازیانه پیکر من
من آن خمیده درختم که از جفای خزان
شکست شاخه و از دست رفت نوبر من
قوی ترین سند غربت علی ثبت است
به دست و سینه و مِهر رخ منور من
سرشک رخ و عذار کبود و موی سفید
نشان دهد که چها آمده است بر سر من
گمان نداشتم اینقدر بی حیایی را
که قاتلم بنشیند کنار بستر من
مدینه و احد و مسجد الرسول و بقیع
برای حفظ ولایت شدند سنگر من
چه پشت در چه مسجد چه در دل دشمن
علی علی سخن اول است و آخر من
ز قول فاطمه «میثم» به نخل خود بنویس
که هر چه پیش بیاید علی است رهبر من