چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
دل ها سراسر آب شد، حتی دل سنگ
دل ها سراسر آب شد، حتی دل سنگ
بس کن دگر خاموش شو ای آتش جنگ!
از آل عصمت پرده ی حرمت دریدی
ریحانه ی ختم رسل را سر بریدی
دیگر چه می خواهی ز جان اهل بیتش
آتش مزن بر آشیان اهل بیتش
ظلم سقیفه! کشتن مولا کمت بود؟
آتش زدن بر خانه مولا کمت بود؟
قرآن کجا و لانه ی آتش گرفته
عترت کجا و خانه ی آتش گرفته
این شعله ها از لاله های گلشن کیست؟
دودی که بر گردون رود،از دامن کیست؟
الله اکبر تیغ دشمن تیزتر شد
جام بلا در کربلا لبریزتر شد
دشمن به گلزار ولایت آتش افروخت
دودش به چشم عرش رفت وآسمان سوخت
اطفال را فکر فرار از آشیانه
دشمن به استقبالشان با تازیانه
در بین دشمن
بر فلک فریادشان رفت
با سوز آتش حرفِ آب از یادشان رفت
چون طایر بی بال و پر از جا پریدند
افتان و خیزان از حرم بیرون دویدند
با آنکه دشمن گریه بر احوالشان کرد
از هر طرف با کعب نی دنبالشان کرد
اینان پیاده، آن جفا جویان سواره
دنبالشان کردند بهر گوشواره
دو خسته طایر سر به زیر خار بردند
از بیم دشمن در بیابان جان سپردند
آثار کعب نیزه ها بر روی شانه
گشتند نیلی یاس ها از تازیانه
دو کودک از وحشت به صحرا روی بردند
لب تشنه زیر بوته های خار مردند
طفلی به زیر کعب نی از حال می رفت
طفلی سرآسیمه سوی گودال می رفت
تا کعب نی در دست خصم خیره سر بود
بر حفظ جان کودکان، زینب سپر بود
زینب سپر شد تا که دین پاینده مانَد
خط شهادت تا قیامت زنده ماند