چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
بر وسعت صحرا نگاهم خیره گشته
بر وسعت صحرا نگاهم خیره گشته
خورشید هم دیگر به چشمم تیره گشته
چیزی نمی بینم در امواج تباهی
غیر از سیاهی در سیاهی در سیاهی
گویی چراغ عمرِ هستی گشته خاموش
خورشید درخون گم شده،گردون سیه پوش
در قعر تاریکی چو مرغ بی پر و بال
یک اسب بی راکب برون آمد ز گودال
بر پیکرش از تیر دشمن بال رُسته
پیشانی از خون رسول الله
شُسته
اسبی که از مرغ امیدش پر بریدند
در پیش چشمش صاحبش را سر بریدند
اسبی صدای شیهه اش بر اوج افلاک
اسبی طواف آورده بر یک جسمِ صدچاک
اسبی که از دریای آتش تشنه تر بود
در تشنگی سیراب از خون جگر بود
اسبی که گردون را ز دود دل سیه کرد
از صاحب او سر بریدند و نگه کرد
اسبی که همچون کوه آتش مشتعل بود
سوی حرم می رفت و از زینب خجل بود
وقتی صدای شیهه او را شنیدند
چشم انتظاران از حرم بیرون دویدند
دیدند بر پهلوش زینِ واژگون را
دیدند بر پیشانی او، رنگ خون را
دیدند اشک خجلتش از دیده جاری است
دیدند دور خیمه گرمِ سوگواری است
اهل حرم یکسر به دورش صف کشیدند
جای گریبان سینه خود را دریدند
بر گردنش انداخت دست دل سکینه
کای همسفر با راکب خود از مدینه
ای رفرف معراجِ خون، پیغمبرت کو؟
ای آمده از فتح خیبر، حیدرت کو؟
با من بگو قرآن احمد را چه کردی
با من بگو جان محمّد را چه کردی
ما هر دو همچون طایر بشکسته بالیم
ای اسب بی صاحب بیا با هم بنالیم
خوب از امام خویش استقبال کردند
قرآن پاره پاره را پامال کردند
وقتی که بوسیدم لبش را جانم افروخت
از شدت هُرم لب خشکش لبم سوخت
آیا تن بی تاب او را تاب دادند؟
آیا به آن لب تشنه آخر آب دادند؟
باب مرا آب از دمِ شمشیر دادند
او آب گفت و پاسخش با تیر دادند