چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
خیل ملایک لشکرش بودند آن روز
خیل ملایک لشکرش بودند آن روز
شمشیرها فرمانبرش بودند آن روز
با یک اشارت حکم او را می شنیدند
قلب تمام شمرها را می دریدند
او جان به کف تسلیم ذات کبریا بود
سر تا قدم قربانی وصل خدا بود
تن را ز هر جانب نشان تیرها کرد
رفع عطش زآبِ دمِ شمشیرها کرد
شیرخدا را روبهان تسلیم دیدند
از چار جانب بهر قتل او دویدند
بغض درون و زخم دل را چاره کردند
قرآن ختم الانبیا را پاره کردند
اعضای او از هم جدا می شد به شمشیر
زخم تنش را بخیه می کردند با تیر
تا بنگرد بی پرده بر رخسار جانان
هر زخم او چشمی شد و هر تیر،مژگان
گرچه عدو با تیر، او را بارها کشت
تیری که زد بر قلب او، بیرون شد از پشت
با آن که رحمت از سرانگشتش روان بود
دو چشمه خون از دو سوی او روان بود
بر غربت او دشت و هامون گریه کردند
شمشیرها و سنگ ها خون گریه کردند
باروی خونین کام عطشان جسم صدچاک
یک لحظه عرش کبریا افتاد بر خاک